در روزهای کرونایی، شبکه ورزش از فرط کمبود برنامه، به پخش فوتبال های قدیمی روی آورده است. امشب فینال جام ملت های اروپا در سال 1992 بین آلمان و دانمارک را پخش میکرد. سبک بازی آلمان فرق چندانی با الآن نداشت. و مشابه تیم کنونی، بازیکن خلاقی هم در ترکیب پیدا نمیشد. وضعیت آلمان همیشه اینگونه بوده است. آنها هیچگاه پله، مارادونا، یوهان کرایف، مسی، رونالدو، نیمار، زیدان و... نداشتند. حتی بازیکنان معروفشان در طول تاریخ هم نه به خلاقیت بلکه به قدرت رهبری و فرماندهی شناخته میشوند.

اما این تیم علی رغم تمامی فراز و نشیب های دوران طولانی فوتبال خود و با وجود افتها و شکستها، همواره به عنوان یک غول فوتبال دنیا سر پا بوده است. آنها سبک فوتبال خودشان را دارند. نگران سایر تیمها و ستارگان کهکشانی آنها نیستند. آنها در سازماندهی تیمی، قدرت پاسکاری و اتحاد و نظم زبانزد هستند. 

این است معنای "مزیت رقابتی" در زندگی انسان که دوست عزیزی از آن سخن میگفت. اگر همه ما هم "مزیت رقابتی" مان را بیابیم دیگر نگران این و آن و اسیر مقایسه نخواهیم شد. همه ما منحصر به فردیم و چیزی در درونمان داریم که دیگران ندارند و یا از آن کم بهره اند. بایستی آن را بیابیم و روی آن سرمایه‌گذاری کنیم.