جام جهانی قطر افسوس هایم را دو چندان می کند. این همه مشترکات فرهنگی کشورهای مسلمان؛ اهمیت به معنویت، قرآن و نماز، تنفر از بی عفتی ها از جمله هم جنس بازی، مخالفت با علنی شدن شرب خمر، نجابت ذاتی، غنای هویت فرهنگی و...

هیچ کدام از ما کشورهای اسلامی فرهنگ تحمیلی اروپایی را از ته دل نمی پسندیم. پس چرا این همه به خودمان مشغول شدیم. چقدر آنها خوب عمل کردند در ایجاد انشقاق و تفرقه میان ما. چقدر با حیله گری و حقه بازی جنگ ها را میان ما راه انداختند. چقدر با دسیسه و نیرنگ، تندروی را در میان ما رواج دادند و برادر کشی و مسلمان کشی با خشونت غیر قابل باور را در بین ما تشویق کردند. و خودشان خندیدند و ما را غارت کردند و با عده ای از ما علیه دیگری شوریدند. چقدر سرزمین هایمان را سوزاندند و فرهنگ و تمدنمان را نابود کردند. و بعد بخشی از ما را به عنوان پناهنده و مهاجر قبول کردند تا انسان دوستی دروغین خود را به ما بفروشند. اگر ما هوشیار بودیم و اگر ایران، عربستان، قطر، سوریه، لبنان، ترکیه، افغانستان، عراق، امارات، پاکستان... با این همه منابع و استعداد با هم متحد بودند، آیا می توانستند چکمه های خود را بر گرده ما بگذرانند و این همه ما را تحقیر کنند؟

ای خدا! جواب حیله هایشان را به خودشان بازگردان و ما را از جهل و نادانی نجات ده.