حتی در ملتهب ترین روزهای ناآرامی های پارسال، هیچگونه شعار ایجابی از جمله "درود بر فلانی" داده نشد. قسمت ترسناک ماجرا همین است. حتی در انقلاب ۵۷ با آن رهبر اجماع شده و کاریزماتیک، بعد از سرنگونی رژیم سابق تا سال ها جنگ و درگیری داخلی و خارجی حادث شد تا تثبیت نظام انجام شود و امنیت به ویژه در شهرهای مرزی حکمفرما شود.

حال فرض کنیم کشور تکه تکه نشود و نظام یکپارچه تشکیل شود. بی برنامگی براندازان حتی در براندازی، ایجاد وحدت و ارائه ساختار و برنامه های اقتصادی آن هم بعد از ۴۵ سال نه تنها نشانه خوبی نیست بلکه بیشتر گویای این نکته است که ظرفیت برنامه ریزی و مدیریت کشور شاید از این هم بدتر شود.

خیلی چیزها با تغییر نظام عوض نمی شود.