آنها در حال برنامه‌ریزی هستند که ما را بزنند. فقط دارند بیشتر و بیشتر آماده می‌شوند و دنبال فرصتی هستند برای غافلگیر کردن ما. بقیه موارد تنها بازی است. آنها چاره دیگری ندارند و البته فرصتی بهتر از این پیدا نخواهند کرد. ممکن است دوباره یک شورش خیابانی زمینه‌ساز آن حمله باشد یا هر اتفاق دیگری.

اما بعد از آن چه می‌شود؟ به نظرم ما شکست سنگینی خواهیم خورد. علت؟ چون ما مغرور شده ایم و فکر می‌کنیم حتما نصرت الهی خواهد رسید. ما با طلبکاری، خدا را می‌خوانیم نه با تضرع. فکر می‌کنیم وظیفه خدا کمک به ماست. یک جورایی مثل قوم بنی‌اسرائیل شده ایم. کمتر توبه می‌کنیم و به خدا التماس نمی‌کنیم. هنوز فکر می‌کنیم موشک‌ها ما را نجات داده و هنوز امیدمان به وارادت تجهیزات از چین و روسیه است.

ما شکست سنگینی خواهیم خورد چون نسبت به جانباختگان و خالی‌دستان ۱۸ و ۱۹ دی بی‌تفاوتیم و‌ فقط از آن تروریست‌های وحشی سخن می‌گوییم. ما نسبت به غزه و لبنان و یمن، آنطور که باید حساسیت نشان ندادیم و عافیت خود را در اولویت قرار دادیم. ما تودهنی خواهیم خورد چون خدا ما را دوست دارد و می‌خواهد در همین دنیا ادبمان کند. ما نباید مثل طرف مقابل در سوگواری گزینشی عمل کنیم. ما باید اعتراف کنیم که بعضا سهراب کشی کرده ایم.

ما خیلی به خدا نیاز داریم و بدون او هیچ هستیم. کاش این را بفهمیم. خدایا! ایران ما را کفاره گناهان ما قرار نده. او تقصیری ندارد. او خیلی زخم خورده و خیلی اذیت شده. او را هزینه تادیب ما قرار نده و استقلال و عزتش را حفظ گردان.