صحنه اول: نیمه نهایی جام جهانی 2014 برزیل؛ بلوهوریزنته، برزیل-آلمان. مردم برزیل با شور و شوق شگفت انگیزی برای پیروزی در این دیدار و جشن و پایکوبی لحظه شماری میکنند. مردمی که از فساد سیستم های دولتی شاکی هستند ولی تعصب ملی و پیروزی های پیاپی تیم ملی کشورشان، آنها را متحد و یکپارچه ساخته. اما فاجعه نزدیک است؛ تا دقیقه 28، آلمان 5 بار دروازه تیمشان را باز کرده. همه شوکه هستند و ناباورانه به زمین بازی خیره شده اند. در نیمه دوم، آلمان 2 گل دیگر هم میزند. اما آنها نه تنها زمین را ترک نکرده و بازی را به آشوب نکشیدند، بلکه با تک گل دقیقه 90 تیمشان خوشحالی کرده و پرچم های زرد را به هوا می افرازند. 

صحنه دوم: هفته دوم لیگ برتر فصل 97 فوتبال ایران؛ رشت، سپیدرود رشت-سپاهان اصفهان. تا دقیقه 30 سپاهان 4 گل وارد دروازه میزبان کرده. هواداران سپیدرود به جای تیم خود تیم حریف را تشویق میکنند و به سرمربی خود توهین میکنند. سرمربی هم که اسطوره ملی است با الفاظ رکیک از خجالت آنها در می آید و در نهایت با جو متشنج زمین را ترک میکند. 

واقعاً ما را چه شده است؟ چه بر سر ما آمده است؟ از چه زمانی اینگونه شدیم؟