در عجبم از معجزه حسین بن علی؛ در صحرایی به پهنه همه مکان ها و زمان ها؛ او یک طرف و همه ناخالصی ها طرف دیگر. بیرون ریختن همه خوبی ها و همه بدی ها در یک صبح تا ظهر و روشن شدن تکلیف تاریخ و ما. حجت برای خوب بودن بر ما تمام است. عجبم از کسی که پس از کربلای حسین بن علی هنوز گرفتار شک و تردید است. 

چه قدر قابل ترحم است کسی که میخواهد جلوی نور خورشید را با یک تکه مقوا بگیرد، فقط خودش را از نور محروم می کند.