به وقایع هفته پرحادثه 13 تا 20 دیماه که نگاه میکنم، خلاصه ای از تاریخ 41 ساله جمهوری اسلامی از جلوی چشمم میگذرد؛ کشمکش میان گفتمان انقلاب 57 به عنوان نقطه قوت و ناکارآمدی و سو مدیریت به عنوان پاشنه آشیل.

در عصر فضای مجازی و هجوم خبر، رواج بی حیایی و پرده دری، پیشی گرفتن منافع فردی بر منافع ملی و دینی، گسترش فساد و پول پرستی، به یکباره شهادت یک نسخه اصیل از گفتمان انقلاب، دهها میلیون ایرانی را به خیابان می کشد. هر چند، از صدا و سیما بریده باشند، هر چند وضعیت اقتصادی آنها را در منگنه قرار داده باشد، هر چند از سیاستهای نظام دل خوشی نداشته باشند. همچنان، صداقت و راستی، ایثار و تواضع، وطن دوستی و دینداری خالصانه، مهربانی و اخلاق و ادب خریدار دارد. 

چند روز بعد، اما، جان سپردن تعدادی هموطن مظلوم در زیر دست و پا و نیز انهدام سهوی هواپیمای مسافربری و درگذشت تعدادی انسان بی گناه، آب سردی بود بر جان خروشیده گفتمان انقلاب. اتفاقی که سالهاست تکرار شده. و اگر چنین مواجهه ای نبود ایران نه از جنگ خارجی میترسید نه از تظاهرات داخلی؛ نه از نتیجه انتخابات آمریکا هراسی داشت نه از تحریم های پیاپی؛ نه از نابسامانی همسایگان و نه از آینده...